Vandaag mijn voorlopig laatste optreden gehad en menig woord gedeeld en vanavond vroeg te bed, want dit was mijn vakantie. Jarenlang heb ik geen vakantie gehouden, maar ik heb ervan genoten. Niet alle dagen, maar een mens kan niet alle dagen tevreden zijn.
Ik ben twee weken lang de schrijver geweest. Ik heb zelfs pijn aan mijn pols van het typen. Toch weet ik niet of ik werkelijk de schrijver zou willen zijn. Het is allemaal een vervanging van x93dat enex94. Genieten van de schoonheid, de euforie, de mensen laten genieten, zelf genieten van de aandacht en dat ze het mooi mogen vinden. Net zoals in een relatie. Schrijvers zijn over het algemeen eenzaam, zij trekken zich snel terug, terwijl we moeten ontdekken.
Komende weken, misschien wel jaren, maar niets is zeker, zal ik weer de medewerker uithangen van een onlogistiek bedrijf.
Schrijven is leuk, maar kan nooit x93dat enex94 vervangen. Met x93dat enex94 doel ik op de liefde natuurlijk. Schrijven is een relatie opbouwen met de lezer. De schrijver hoort het verlangen, het geweten of fantasie van de lezer aan te vullen. Dat is wat men tracht te doen in een relatie. Men vult elkaar aan, maar oordeelt u nu zelf, wat is mooier: dit lezen of het zelf meemaken (en terwijl ik dit typ bedenk ik mij dat ik wel een ontiegelijke romanticus moet zijn).
Wat is er poxebtischer als naar de maan kijken en samen wegdromen, praten? Wat is er mooier als het lichaam van een ander werkelijk te proeven en nieuwsgierig zijn naar iets spannends? Wat is kunstzinniger als een maaltijd serveren en de smaak overtreft het gesprek en het gesprek overtreft weer de smaak en opnieuw? De filmbeelden tot je laten komen en napraten? Een muziekstuk en daaruit herinneringen halen? De fotox92s waarop men samen lacht.
Sommige mensen zijn gelukkiger alleen, ik houd van delen. Een verhaal delen, dus ik tracht dat via schrijven te doen, omdat ieder mens zich mooi wil voelen en allemaal genieten wij de aandacht. Toch xe9xe9n geweldige zoen weegt niet op tegen een prachtregel, een boek weegt niet op tegen een kinderlach en alle aandacht van lezers weegt niet op tegen die ene prachtig mooie persoonlijkheid. De kaft is nooit bepalend voor de inhoudt, men zal door moeten gaan tot de laatste regel en genieten, ontspannen en liefhebben.
U wil een slotregel, komt ie: x91hoe trouw men ook is aan het geweten en daarin verlangen wil, men mag niet vergeten dat het soms daar al ligt en daarom is mijn verlangen stil.x92